Posts tonen met het label Film. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Film. Alle posts tonen

zondag 1 juni 2008

Entre les Murs van Laurent Cantat wint Gouden Palm

De film Entre les Murs (Engelse titel : The class) won op 26 mei 2008 de 61ste editie van het Filmfestival in Cannes. Opmerkelijk is dat het al 21 jaar geleden is dat de Fransen daar nog een prijs konden behalen. De film is gebaseerd op een autobiografische roman van François Bégaudeau, die in de film zelf de hoofdrol speelt. Speciaal aan de productie is dat er trouwens zeer veel niet-professionele acteurs meespelen.


Het verhaar speelt zich af binnen de muren van een strenge middelbare school in het ruige, multiculturele 19de eeuwse arrondissement van Parijs. François speelt/is een docent die niet gelooft in de harde hand, maar met grappen en overredingskracht zijn klas bij de les probeert te houden. Haast ongemerkt laat de film de machtsverschuivingen in de klas zien tussen de leraar en de leerlingen. Zonder ook maar een moment didactisch te zijn, komen veel hete hangijzers van de multiculturele samenleving voorbij: opvoeders die bij de ouderavond geen Frans blijken te spreken, leerlingen die zichzelf wel en niet als ‘Frans’ beschouwen, en de machocultuur van de straat – een van de jongens ondervraagt François aanhoudend of het gerucht klopt dat hij „van mannen houdt”. Als de Frans-Afrikaanse Nassim na een vechtpartijtje van school dreigt te worden gestuurd, staat François voor een dilemma: als de jongen weg moet, stuurt zijn vader hem misschien terug naar Afrika en is zijn toekomst verkeken. Maar in hoeverre kan hij daar rekening mee houden? En is hij niet zelf medeverantwoordelijk voor het uit de hand lopen van Nassims gedrag? Het knappe is dat niemand echt goed of echt slecht is in de film – kinderen, ouders noch de leraren.
Zowel het boek als de film zijn een aanrader!

zaterdag 1 december 2007

Ontsnapping aan de werkelijkheid

De puberende Ben Vertriest (Greg Timmermans) ziet er zo op het eerste gezicht normaal uit. Maar hij is geen gewone jongen. Ben is autistisch. Om precies te zijn, hij heeft het syndroom van Asperger en wordt door zijn omgeving niet begrepen. Zelfs zijn radeloze moeder weet niet tot de jongen door te dringen en op school is hij vaak het doelwit van pesterijen. Het is vooral een vast groepje jongens dat Ben het leven zuur maakt. Ze zien het als onschuldige plagerijen, moet toch kunnen vinden ze. Het dieptepunt van dit getreiter is wel als Ben ten overstaan van zijn hele klas voor gek wordt gezet. Zijn broek wordt naar beneden getrokken en de omringende pubers maken gretig video-opnamen met hun mobieltjes. Leuk voor op het internet. Ben heeft maar één veilige plek: zijn eigen kamer waar hij zijn eenzame vrije tijd doodt met het spelen van het online role-playing game Archlord onder de naam BenX. Met bezoekster Scarlite heeft hij regelmatig contact, maar de vraag is of de twee elkaar ooit kunnen ontmoeten.
Ben X is het regiedebuut van de Vlaamse televisiepresentator en schrijver Nic Balthazar. Balthazar liet zich voor zijn speelfilm leiden door het toneelstuk 'Niets' waarvoor hij zelf de basis schreef met het boek 'Niets was alles wat hij zei'. Dit was weer gebaseerd op een waargebeurd verhaal van een jongen uit Gent die van de burcht Gravensteen sprong, gedreven door pesterijen in combinatie met zijn autisme.
Stevige kost, maar Balthazar weet in zijn debuut op onwaarschijnlijke wijze verschillende stijlen te combineren tot een solide en vooral indrukwekkend drama. Ben X bedient zich dan ook van een keur aan visuele en narratieve technieken. Zo zie je veel van het computerspel Archlord dat Ben speelt, een wereld waarin Ben kan zijn wie hij wil. Daarnaast werkt Balthazar met een voice-over om de denkwereld van Ben vorm te geven, zie je Bens gang naar school en tot slot wordt er regelmatig gesneden naar fictieve interviews met Bens ouders, schoolgenoten en vrienden.
Het knappe is dat Balthazar precies zijn doelgroep weet aan te spreken en dus ook te bereiken, terwijl de grote beeldenstroom tevens voor een wat ouder publiek hout snijdt. Er zit flink wat vaart in Ben X en Balthazar weet met flarden aan visuele trucjes en verteltechnieken de chaotische wereld in het hoofd van Ben te reconstrueren. Ook hoofdrolspeler Timmermans zet een grootse prestatie neer, omdat hij met zijn mimiek en een minimum aan dialoog weet te ontroeren. Naar het einde toe krijgt het verhaal een surrealistisch sausje, wat ontaardt in een nogal theatrale slotscène. Hier ligt dan ook het enige commentaar dat je op Ben X kunt hebben. Gelukkig blijft dit binnen de perken.
Wellicht is dit wel weer een einde waar de Amerikanen van smullen. Want na drie prijzen op het prestigieuze filmfestival van Montréal (waaronder de publieksprijs) heeft België besloten Ben X in te zenden voor de Oscars. Een nominatie in de categorie Best Foreign Language Film is voor dit bijzondere en originele drama zeker niet te hoog gegrepen.




(naar Arjan Welles)